Federale rechter handhaaft complot-veroordeling,
en besluit tot nieuwe hoorzitting over doodstraf

Sinds Mumia Abu-Jamal 20 jaar geleden werd neergeschoten en bijna gedood door de politie van Philadelphia, daarna vals beschuldigd van de moord op een agent en naar de dodencellen van Pennsylvania afgevoerd, heeft zijn zaak de racistische essentie van het Amerikaanse kapitalistische ‘rechtssysteem’ opgesomd. De vroegere Black Panther en strijdend journalist was ten dode opgeschreven door een gewelddadig plaatselijk regime dat Philadelphia de laatste decennia bestuurt heeft als een politiestaat, en door COINTELPRO, het  programma van ontwrichting en provocatie van de FBI, dat talloze zwarte radikalen heeft neergeschoten, van Malcolm X tot Fred Hampton. Dat de moordmachine van de staat tot nu toe nog niet in werking is gesteld komt door de angst voor de consequenties, want de steun voor Mumia's zaak is gestaag gegroeid en heeft zich verspreid over de hele wereld. Vandaag de dag is hij verreweg de meest bekende gevangene die executie trotseert in de V.S. en het middelpunt van de internationale strijd tegen de barbaarse en racistische doodstraf.

Nu, na jaren van bezwaarschriften en mobilisaties in de straten, heeft een federale rechter op 18 december voor het eerst verklaard dat de doodstraf voor Jamal het gevolg was van gerechtelijk wanbeheer. Rechter William Yohn besliste dat de jury onjuiste voorschriften had ontvangen dat, tenzij ze het er unaniem over eens waren dat er verzachtende omstandigheden waren, er van hen verwacht werd dat ze de doodstraf uitspraken. De beslissing gelaste staats-gerechtshoven binnen 180 dagen een nieuwe hoorzitting te houden, anders zou het vonnis automatisch worden omgezet in levenslange gevangenschap. Krantenkoppen vermeldden dat Mumia's doodstraf teruggedraaid was. De politie van Philadelphia en  de aanklagers kookten van woede. Maar deze uitspraak behelst alleen maar het meest beperkte punt dat in Mumia’s zaak is aangedragen, een punt dat gemakkelijk in hoger beroep verworpen zou kunnen worden. De rechter verwierp de andere 28 opgevoerde kwesties, waarvan 20 schendingen zijn van Jamal's constitutionele rechten, o.a. het onderschrijven van zijn complot-veroordeling en de weigering dramatisch nieuw bewijs van zijn onschuld te behandelen.

De Internationalist Group en het Verbond voor de Vierde Internationale hebben vanaf onze oprichting campagne gevoerd om Mumia te bevrijden en de racistische doodstraf af te schaffen. We hebben herhaaldelijk gewaarschuwd tegen illusies in de kapitalistische rechtbanken, en in plaats daarvan opgeroepen de macht van de arbeidersklasse te mobiliseren tegen het racistische onrechtssysteem. De I.G./V.V.I. nam de leiding om de macht van de arbeidersklasse te mobiliseren voor Mumia's vrijheid: in 1999 brachten onze Braziliaanse kameraden   werkonderbrekingen op gang van leraren in de staat Rio de Janeiro; later dat jaar werd de vrijheid van Mumia als officiele eis bij stakingen opgenomen door bankwerknemers en de staatsvakbondsfederatie C.U.T. Onze waarschuwing is nu: deze beslissing heft de bedreiging van Mumia's executie niet op. Het moet een aansporing zijn om te werken aan de mobilisatie van de arbeidersklasse en de onderdrukten om deze moedige strijder tegen onrechtvaardigheid te bevrijden uit de klauwen van de kapitalistische staat die er op uit is deze krachtige ‘stem der stemlozen’ voorgoed het zwijgen op te leggen.

Als de beslissing van rechter Yohn van kracht blijft zou Jamal in het gunstigste geval veroordeeld zijn tot de langzame dood van levenslange gevangenschap. Daarnaast kan zijn doodstraf herstelt worden via hoger beroep. De officier van justitie van Philadelphia, Lynn Abraham, een razende advokate van de doodstraf en gezworen vijand van Jamal, heeft verklaart dat ze in beroep gaat tegen de beslissing. Een andere onheilspellende mogelijkheid is dat een nieuw hoorzitting opnieuw zijn executie kan uitspreken. Bovendien heeft de federale rechter geweigerd geen enkele getuigenverklaring te horen, inclusief die van Mumia zelf. Hij gaf staatsrechtbanken opdracht geen verklaring af te nemen van een nieuwe getuige, Arnold Beverly, die heeft bekend dat hij (samen met een andere huurmoordenaar) de politieman Daniel Faulkner heeft neergeschoten, in opdracht van de maffia, en dat Mumia er niets mee te maken had. Yohn weigerde ook een ‘evidentiary hearing’ (hoorzitting over bewijsmateriaal) te houden. Onder de federale wet van 1996, opgezet om executies te bespoedigen, was dit het laatste punt waaronder bewijs van Jamal's onschuld had kunnen worden geïntroduceerd.

De beslissing van de rechter was volkomen politiek, gericht op sectoren van de heersende klasse die zich niet op hun gemak voelen met de doodstraf, maar die het kapitalistische systeem ondersteunen en niet van plan zijn een zwarte revolutionair, beschuldigd van de moord op een politieagent, te verdedigen. Uit naam van de hooghartige plaatselijke bourgeoisie, schreef de Philadelphia Inquirer (19 december 2001) in een redactioneel artikel, getiteld “Never Free Mumia” (“Laat Mumia nooit vrij”), over Yohn’s beslissing: “Goeie zet, rechter”. Met een streek van de pen “schrapte” Yohn “de rol van de politiemoordenaar Mumia Abu-Jamal als symbool voor het groeiende verzet tegen de doodstraf”, wat “een einde maakt aan zijn afleidende aanwezigheid als internationale oproep tegen een besmeurd doodstraf-systeem in de VS.” “Ondertussen”, grinnikte de Inquirer, zou Jamal “levenslang opgesloten blijven in een gevangeniscel met, door de tralies heen, uitzicht op de zon.” 

De beslissing van Yohn was ook berekend om steun van liberalen te ondergraven, die behoedzaam waren Mumia’s onschuld te verkondigen - aangezien dit een aanklacht tegen het hele systeem zou zijn - en die alleen maar om een nieuwe rechtszaak vragen voor het ophelderen van de “schaamteloze parodie van rechtvaardigheid” (zoals een verslag van Amnesty Internationaal uit februari 2000 het stelde) inzake het complot tegen hem in 1982. Het redactioneel artikel in de Inquirer zei: “Te verwachten dat de verstokte ‘Free Mumia’-lui gewoon verdwijnen is natuurlijk teveel gevraagd. Maar er is hoop dat de minder radicale groep aan de rand begint in te zien wie Abu-Jamal werkelijk is: een politiemoordenaar die een afleiding is van de echte kwesties en belangen van de doodstraf.” Volgens deze redenering zouden de ‘nieuwe-rechtszaak’-lui bedaard kunnen worden met het idee dat Mumia tenminste een nieuw vonnisverhoor zou krijgen en misschien niet geëxecuteerd zou worden.

Tot de ‘nieuwe-rechtszaak’-menigte behoren ook Jamal’s vroegere advokaten, Leonard Weinglass en Dan Williams, die zijn zaak saboteerden door te weigeren het bewijs van zijn onschuld te presenteren, dat zij in hun bezit hadden, en op misdadige wijze de aanklager hielpen door de bekentenis van Beverly als ongeloofwaardig te betitelen. In haar commentaar op Yohn’s beslissing schreef de Philadelphia Inquirer (21 december 2001): “Die gedeeltelijke overwinning is waarschijnlijk het beste dat de verdediging kan verwachten, zeggen specialisten in strafrechtelijke en constitutionele wetgeving. ‘Het is hoogst onwaarschijnlijk’ dat Abu-Jamal ooit een andere rechtszaak zal krijgen, zei Daniel L. Williams, een vroegere advokaat van Jamal.” Williams, die vorig jaar een lasterlijk ‘insider-verslag’ over Jamal’s verdediging publiceerde, getiteld ‘Executing Justice’ (‘De Terechtstelling van Recht-vaardigheid’), wil zijn reputatie van “verantwoordelijke” en “geloofwaardige” doodstraf-advokaat vergroten door Mumia’s executie te versoepelen.

Veel van de linkse groepen die Mumia's zaak hebben opgepakt (waaronder Workers World Party, International Socialist Organisation, Socialist Action en andere) hebben eveneens hun protest-oproepen gecentreerd op de vraag voor een nieuwe rechtszaak om de liberalen te bekoren. Daardoor hebben zij geholpen illusies in het racistische rechtssysteem te versterken, die nu terugkomen om Mumia te vervolgen, terwijl de steun van de liberalen “vervaagt”.

Een groep die het ‘nieuwe-rechtszaak’-programma van de liberalen en reformisten veroordeelde is de Spartacist League (SL). De Partisan Defense Committee (PDC), verbonden met de SL, speelde een belangrijke rol in het publiceren van Mumia’s zaak en in de rechterlijke verdediging, totdat rechtskundig adviseur van de PDC, Rachel Wolkenstein, medio 1999 gedwongen werd uit het verdedigingsteam te stappen vanwege de weigering van Weinglass en Williams om bewijs van Mumia’s onschuld te presenteren in het federale hoger beroep. Maar toch, in haar verklaring van 18 december 2001, “Doodstraf voor Jamal Teruggedraaid” schreef de PDC dat de officier van justitie van Philadelphia en de Freternal Order of Police (Broederorde van Politie) (FOP) “vrezen dat het explosieve nieuwe bewijs van Jamal’s onschuld ... uiteindelijk in het gerechtshof gehoord zou kunnen worden.” Hoewel ze plechtig belooft geen vertrouwen te hebben in kapitalistische rechtbanken, faalde ze te waarschuwen voor illusies in een nieuwe rechtszaak, of simpelweg een nieuw verhoor, wat de beslissing van Yohn aanmoedigde.

Zeker, elke breuk in de voordien solide juridische muur moet gebruikt worden om in de gerechtshoven een krachtige verdediging van Mumia te voeren. Jamal's nieuw juridisch team, bestaande uit Marlene Kamish, Elliot Grossman, Nicholas Brown en Michael Farrell tekenen voor het federale hof beroep aan tegen de beslissing van Yohn terwijl ze een nieuw Post-Conviction Relief Appeal (PCRA) trachten te krijgen voor het gerechtshof van Pennsylvania. De officier van justitie van Philadelphia is bezorgd dat een hoorzitting die betrekking heeft op het selecteren van een jury en het behandelen van bewijs, zelfs als het gelimiteerd is tot het uitspreken van een vonnis, explosief zou kunnen zijn. Zij zullen de executie van Mumia, wiens zaak wereldwijd bekend is, beargumenteren, terwijl de werkelijke moordenaar een gedetaileerde bekentenis heeft afgelegd. Ze zijn ook bang dat als Mumia niet het zwijgen wordt opgelegd door de naald van de beul, zijn invloedrijke artikelen zijn lezers zal blijven inspireren passioneel tegen onderdrukking te strijden. Maar dit maakt zijn aanklagers alleen maar gevaarlijker. Zij weten dat het hun wet is, het is hun staat, en zij zullen het gebruiken voor hun klassebelangen.

Het is noodzakelijk te waarschuwen tegen gevaarlijke illusies in het kapitalistische rechtssysteem. Wij moeten naar voren brengen dat de zogenaamd “gedeeltelijke overwinning” van Yohn’s beslissing een frontale aanval is op de strijd voor de vrijheid van Mumia, die onschuldig is van de aanklachten en in de dodencel zit, uitsluitend vanwege zijn revolutionaire overtuigingen en welsprekende verdediging van de vertrapten en onderdrukten. Wij moeten uitleggen dat de moordenaars met staatsmacht zich door niets zullen laten stoppen, tenzij ze gestopt worden door een grotere macht die hun fundamentele klassebelangen bedreigt. En we moeten die macht organiseren, de kracht van de multiraciale, internationale arbeidersklasse, om de kapitalistische moordmachine van de staat tot een knarsende stilstand te brengen. 

In iedere belangrijke politieke verdedigingszaak van de afgelopen eeuw was er een fundamentele kloof tussen revolutionairen en liberalen. De eersten verdedigen slachtoffers van onrechtvaardigheid door te strijden tegen de kapitalistische staat die de slachtoffers maakt. De laatsten willen ‘volgens de regels spelen’, een wettelijke verdedigingsstrategie’ volgend, dat onvermijdelijk leidt tot een nederlaag, omdat het zich niet richt  tegen de werkelijke vijand. In het geval van de anarchistische arbeiders Sacco en Vanzetti, die in 1927 werden geëxecuteerd op het hoogtepunt van de ‘rode verschrikking’ voor de  Eerste Wereldoorlog, waren er twee verdedigingscomitees, de ene  onder leiding van het International Labor Defense (Internationaal Arbeids Verweer, ILD) met aan het hoofd James P. Cannon (die de oprichter werd van het Amerikaanse Trotskyisme), en verbonden aan de Communistische Partij van Amerika, de andere onder leiding van de American Federation of Labor (Amerikaanse Arbeids Federatie), die de ILD/CP ervan beschuldigde Sacco en Vanzetti te hebben gedood door voort te gaan met demonstreren in de straten. In de verdediging van de “Scottsboro Boys”, begin jaren ’30, veroordeelden de liberalen van de National Association for the Advancement of Colored People (Nationale Associatie voor de Vooruitgang van Gekleurde Mensen, NAACP) verbitterd de door de CP geleide verdediging, die opriep voor wereldwijde demonstraties ten behoeve van de negen zwarte jongens uit Alabama, die via een complot veroordeeld waren te sterven, beschuldigd van de verkrachting van twee blanke vrouwen. 

In sommige gevallen heeft deze scherpe klasse-tegenstelling het punt bereikt van openlijke oorlogsvoering. De American Civil Liberties Union (Amerikaanse Burgerlijke Vrijheids Unie, ACLU) doet zich voor als de grootste verdedigers van vrijheid van meningsuiting; op grond van dit valse argument verdedigt zij zelfs facistische terroristen als de lynchers van de Ku Klux Klan en de nazi’s. En toch royeerde de ACLU aan het begin van de Tweede Wereld Oorlog een van haar oprichters, Elizabeth Gurley Flynn, uit de raad van bestuur vanwege lidmaatschap van de CP. De ACLU weigerde ook Julius en Ethel Rosenberg te verdedigen op het hoogtepunt van de McCarthyistische heksenjacht voor de Tweede Wereld Oorlog, omdat zij beschuldigd werden van verraad (spioneren ten bate van de Soviet Unie) gedurende de anti-Soviet Koude Oorlog. Hoewel decenia later anti-Communistische liberalen nog steeds heftig tekeer gaan tegen de Rosenbergs, beschouwen wij hen als helden en eren hun nagedachtenis. In het geval van Mumia Abu-Jamal weigerde Amnesty International jarenlang hem te verdedigen, omdat iemand die beschuldigd is van het vermoorden van een agent geen “gewetensgevangene” kon zijn.

De zaken omtrent Sacco en Vanzetti, Scottsboro en Rosenberg wonnen wereldwijde ondersteuning, omdat zij de kwaden van het ‘democratische’ VS-imperialisme samenvoegden: de anti-immigranten “rode verschrikking”, de lynch-wet in het afgezonderde Zuiden en McCarthyisme. Omdat ze vitale belangen van de Amerikaanse kapitalistische heersende klasse doorsneden, konden deze gevechten alleen werkelijk gestreden worden op basis van revolutionaire politiek. Net als in de strijd om Mumia Abu-Jamal te redden. Zijn vervolging is de voortzetting van de oorlog van de Amerikaanse regering tegen de Black Panther Party, wat tot de dood van 38 Black Panthers leidde. Dat was een direct resultaat van de vervolging van zwarte radikalen en linksen door COINTELPRO. Nu, in de context van Washington’s ‘oorlog tegen terreur’, heeft de regering van Bush de “terugkeer van COINTELPRO” aangekondigd (alsof het ons ooit verlaten heeft). Toegevoegd aan de geheime berechtingen van immigranten, de uitschakelen van hoger beroep voor gevangenen in dodencellen en andere veranderingen, ingevoerd door de Democraten van Clinton, zijn er nu militaire tribunalen zonder hoger beroep en zonder rechten van de gedaagde, het onrechtmatig afluisteren van privé-gesprekken, door de regering geautoriseerde sluipmoorden, druk voor de introductie van een nationale identificatiekaart en een massa van politie-staat-maatregelen. De heersers van de VS bereiden zich voor op oorlog, zowel binnen- als buitenlands, en voor hen symboliseert Mumia de “interne vijand”.

Maar ondanks het branie-achtige vertoon van high-tech capaciteit, is het Amerikaanse kapitalisme niet de almachtige reus die het voordoet te zijn. De imperialistische slachters kunnen verslagen worden, door krachtige klasse-strijd door de arbeiders en onderdrukten van de hele wereld. Wall Street is wankel geworden sinds de ineenstorting van de high-tech ‘luchtbel’-economie. Een gigantisch bedrijf als Enron raakt plotseling bankroet, waarbij het het spaargeld van duizenden werknemers opslokt. Miljoenen Argentijnse arbeiders moeten leven van de gaarkeukens door het beleid van het IMF en de regering in Buenos Aires, ‘non-NAVO bondgenoot’ van de VS. Terwijl de stealth-gevechtsvliegtuigen van het Pentagon hebben aangetoond dat ze de brede helling van een Afghaanse berg kunnen raken, zou de VS haar nucleair bewapende Indiase en Pakistaanse ‘bondgenoten’ binnenkort in oorlog met elkaar kunnen vinden. En ondanks de hemelshoge opinie-peilingen van Bush junior is de patriotistische felheid maar flinterdun. De arbeidersklasse is al ongerust, aangezien de werkeloosheid dramatisch stijgt, zelfs wanneer de effectenbeurs naar beneden valt, anticiperend op snel oplopende winsten, bereikt door ontslagen en afnemende arbeidslonen. De strijd voor de vrijheid van Mumia moet onderdeel zijn van een revolutionaire strijd tegen het totale, breekbare bouwwerk van het Amerikaans kapitalisme.

De Internationalist Group en het Verbond voor de Vierde Internationale hervatten de oproep die we in 1999 deden voor een internationale mobilisatie van arbeidersmacht om Mumia Abu-Jamal te bevrijden. Braziliaanse arbeiders kunnen een slag leveren tegen hun eigen onderdrukking door nogmaals werkonderbrekingen te houden voor Jamal, op een nog grotere schaal, en de strijd uitbreiden naar Buenos Aires, waar tienduizenden Argentijnse arbeiders zich in de jaren ’20 hebben gemobiliseerd ten behoeve van Sacco en Vanzetti. Arbeiders en studenten die strijden tegen het uithongeringsbeleid van de devaluering veroorzakende regering Peron en het IMF kunnen een slag slaan tegen de imperialistische bloedzuigers door te mobiliseren voor Mumia. Zuidafrikaanse Vakbonden die gebukt gaan onder het ‘vrije markt’-kapitalisme van het Afrikaans Nationaal Congres van Mandela en zijn opvolger Mbeki, hebben jarenlang opgeroepen voor Mumia’s vrijheid; nu is het tijd om wat industriële spierkracht achter deze oproepen te zetten. Italiaanse arbeiders in strijd met een rechtse regering, inclusief een facistische minister, zouden de strijd voor Mumia’s vrijheid moeten opwerpen in de mobilisatie tegen de oorlog in Afghanistan. Oekraiense mijnwerkers, Indiase linkse groeperingen, Europese arbeiders en jeugd, die strijden tegen sociaal-democratische oorlogsophitsers, zouden de strijd voor de vrijheid van Mumia en afschaffing van de barbaarse doodstraf moeten verbinden aan hun strijd tegen binnelandse onderdrukking en imperialistische oorlog.

De strijd binnen de Verenigde Staten om de arbeiders te mobiliseren in een strijdende eenheid met onderdrukte minderheden om de vrijheid te eisen voor Amerika’s politiek gevangene nummer-1 is essentieel. Haven-arbeiders aan de West- en Oostkust worden geconfronteerd met een gecombineerde aanval door regering en werkgever in naam van ‘veiligheid’, wat steunpilaren van arbeidersmacht als de Union Hiring Hall bedreigt. De energie die werd gestoken in het verdedigen van de havenarbeiders van Charleston, Zuid-Carolina zou moeten worden gemobiliseerd ten behoeve van Mumia. Het is van vitaal belang dat de strijd voor Jamal’s vrijheid zich uitbreidt naar de zwarte en Latino bevolking in de binnensteden van Amerika, waar inspanningen tot dusverre een zwakke reactie heeft opgeleverd. Recente gebeurtenissen hebben onderstreept dat het niet nodig is de liberalen aan te zetten druk uit te oefenen op de regering, maar frontale klasse-strijd  tegen het kapitalistische systeem, dat oorlog heeft verklaard aan immigranten, zwarten, werkende en onderdrukte mensen over de hele wereld. Wij strijden om de arbeiders en onderdrukten los te weken van de Democratische en Republikeinse moordpartijen, en om een revolutionaire arbeiders-partij op te bouwen, als onderdeel van de strijd de Vierde Internationale te hersmeden.

Vanguarda Operária
LQB-aanhangers tijdens een demonstratie  in Rio de Janeiro op 22 november 1999 roepen op de macht  van de arbeiders  te mobiliseren om Mumia  Abu-Jamal te bevrijden, verklarend  "Weg met het kapitalistische rechtssysteem!".

De strijd tegen de racistische doodstraf moet deel uitmaken van een bredere strijd tegen de kapitalistische maatshappij die het heeft geproduceerd. In een artikel over doodstraf, gepubliceerd in de New York Daily Tribune (17 februari 1853), stelde Karl Marx de retorische vraag: “Wat is dat voor een beschaving, die geen beter middel voor zijn eigen verdediging kent, dan de beul?”. De Bolchewieken van Lenin vochten tegen de doodstraf, die gebruikt werd door de tzaristische alleenheersers om de Russische bevolking te terroriseren in tijden van oorlog en vrede. In demonstraties voor Mumia roepen vele demonstranten nu leuzen als “Geen rechtvaardigheid, geen vrede”. Dit is een verzoek aan de kapitalistische staat om rechtvaardigheid voor de onderdrukten – iets dat onmogelijk is. Nu de bloeddorstigste beul tussen de VS-gouverneurs in het Witte Huis zit – seriemoordenaar George Bush, die persoonlijk 152 gevangenen de dood in stuurde – kijkt de Europese bourgeoisie afkeurend naar Washington omtrent de doodstraf. Maar voor de heersers van de VS is gelegaliseerde staatsmoord een belangrijk bestanddeel van hun oorlogsarsenaal op het thuisfront, waar de kloof tussen arm en rijk almaar wijder groeit, terwijl het ernaar streeft de wereld te domineren.

Door te mobiliseren voor vrijheid van Mumia, wezen wij erop dat deze zaak geen afdwaling is, maar de normale werking van een systeem dat regelmatig onrechtvaardig optreedt tegenover raciale minderheden, immigranten, linksen, arbeiders en verder iedereen die zij als een bedreiging zien voor de heersende klasse die zij verdedigt. De racistische doodstraf in de VS is geworteld in de geschiedenis van bezittingsslavernij, de ‘lynch-wet’ van de Ku Klux Klan en de segregratie van Jim Crow; vandaag de dag gaat het hand in hand met ‘raciale profielschetsen’ en politie-executies in de straten. Marx en Lenin onderstreepten dat wetgeving de actuele economische condities van de maatschappij afspiegelen: zolang we in een maatschappij leven die is verdeeld in klassen, waarin de heersende klasse de staat organiseert om haar belangen en haar voortbestaan te verdedigen, zal ‘rechtvaardigheid’ onvermijdelijk klasse-rechtvaardigheid zijn. Temidden van de huidige imperialistische oorlog, is het noodzakelijk een klasse-oorlog te voeren om proletarische rechtvaardigheid door te voeren, om de beulen en het systeem van staatsmoord weg te vegen via internationale socialistische revolutie. Dat is de weg naar de vrijheid van Mumia Abu-Jamal en de verbanning van de barbaarse, racistische doodstraf naar de vuilnishopen van de geschiedenis! 

Vertaling uit The Internationalist (januari 2002)